Mięta długolistna Mentha longifolia

Mięta długolistna (Mentha longifolia (L.) L.) – gatunek roślin należący do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae). Występuje w stanie dzikim w Afryce, południowej i środkowej Europie, w Azji. W Polsce jest pospolity na całym obszarze. Kenofit.

Liście jajowato-lancetowate lub lancetowate, ostro zakończone, o długości (4)5-9(11) cm. Brzegi ząbkowane lub piłkowane. Na dolnej stronie, a u niektórych form także na górnej, są białawo, szarawo lub sinawo owłosione, bądź kutnerowate. Tylko dolne mają bardzo krótki ogonek, pozostałe są siedzące. Kwiaty różowe lub czerwonawoliliowe w kłosokształtnych kwiatostanach, o długości od 3 do 10 cm. Podsadki lancetowatoszydlaste. Kielich 10-nerwowy, o nerwach zakrytych przez włoski. Ma długość 1,5-3 mm i szydlaste lub lancetowate ząbki. Podczas owocowania dzwonkowaty kielich jest górą przewężony. Korona bladoliliowa, różowa lub fioletowa, o długości 5 mm. Pokrój roślina wieloletnia o intensywnym zapachu. Osiąga 20-100 cm wysokości. Jest owłosiona włoskami prostymi, lub kędzierzawymii. Łodyga wzniesiona, luźno lub gęsto owłosiona, u nasady z podziemnymi rozłogami. Owoc delikatnie kropkowane rozłupki, o nieco owłosionych szczytach.

Biologia i występowanie


Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do września. Siedlisko: wilgotne łąki, brzegi cieków wodnych, rowy, wilgotne pola i polne drogi. Rośnie przede wszystkim na glebach zawierających wapń i azot. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ch/O/All. Agropyro-Rumicion crispi i Ass. Mentho longifoliae-Juncetum oraz gatunek charakterystyczny i wyróżniający dla Ass. Filipendulo-Menthetum longifoliae.


Na Bliskim Wschodzie mięta długolistna jest używana jako przyprawa lub do sporządzania herbaty.


W Ewangelii Mateusza jest fragment tekstu mówiący o obłudzie: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy! Bo dajecie dziesięcinę z mięty, kopru i kminu, lecz pomijacie to, co ważniejsze jest w Prawie: sprawiedliwość, miłosierdzie i wiarę””. Wszyscy badacze roślin biblijnych są zgodni, że słowo mięta dotyczy tutaj mięty długolistnej, jest to bowiem najbardziej na Bliskim Wschodzie pospolity gatunek mięty i do dzisiaj jest używany.
Mięta jest jednym ze składników gorzkich ziół spożywanych przez Izraelitów podczas Pesach.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2017-10-21 22:07:23]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=49997304. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • The Plant List. [dostęp 2014-11-20].
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-31].
  • Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  • Zofia Włodarczyk: Rośliny biblijne. Leksykon. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, 2011. ISBN 978-83-89648-98-3.
  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-01-02].
  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
Przypisane cechy
ogólne roślina jadalna
ogólne roślina użytkowa
ogólne bylina
ogólne kenofit
forma życiowa wg Raunkiæra hemikryptofit
barwa kwiatów płatki różowe
barwa kwiatów płatki fioletowe
barwa kwiatów płatki liliowe
typ kielicha dzwonkowaty
korona kwiatu i typ kwiatostanu kwiatostan
korona kwiatu i typ kwiatostanu kłos
kształt blaszki liście jajowate
kształt blaszki liście lancetowate
brzeg liścia piłkowany
brzeg liścia ząbkowany
liście przykwiatowe przysadki
szczyt ostry
ulistnienie liście owłosione
ulistnienie bezogonkowe
rodzaj owoców rozłupki
wygląd łodygi łodyga owłosiona
wygląd łodygi łodyga wzniesiona
szacowana wysokość łodygi od kolana do pasa (60 < x < 100 cm)
zapach łodygi zapach aromatyczny
pora kwitnienia lipiec
pora kwitnienia sierpień
pora kwitnienia wrzesień
siedlisko Brzegi wód
siedlisko Wilgotne pola i przydroża
siedlisko Mokre łąki, pastwiska i miedze