Wiciokrzew pomorski Lonicera periclymenum

Wiciokrzew pomorski (Lonicera periclymenum L.) – gatunek zdrewniałego pnącza należący do rodziny przewiertniowatych. Występuje w Europie Zachodniej i Południowej, w Polsce osiąga wschodnią granicę zasięgu. Roślina często uprawiana, głównie ze względu na efektowne, silnie pachnące kwiaty. Wyhodowano szereg odmian uprawnych. Dawniej gatunek wykorzystywany był także jako leczniczy. Na stanowiskach naturalnych w Polsce podlega częściowej ochronie prawnej. Czerwone, kuliste owoce są lekko trujące.

Liście ulistnienie naprzeciwległe. Liście krótkoogonkowe (ogonek do 7 mm długości), górne siedzące, ale nie zrośnięte u nasady. Blaszka o długości 4–6 cm (rzadko do 9 cm), eliptyczna lub odwrotnie jajowata, na szczycie zaostrzona lub tępa. Brzegi są zwykle całe, choć zdarzają się liście zatokowato wcinane. Za młodu liście są owłosione, z czasem stają się nagie. Z wierzchu są ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, sinozielone. Kwiaty skupione po 3 w wierzchotkach, które z kolei zebrane są w 3–5 okółków tworzących zbity kwiatostan w formie nibygłówki, wyrastający na ogruczolonej szypułce długości 4–9 cm na końcach pędów. Poszczególne kwiaty wsparte są drobnymi podkwiatkami o długości 1–2 mm, częściowo osłaniających zalążnię. Okwiat, jak i cały kwiat pięciokrotny, składa się z krótkiego, ogruczolonego kielicha oraz grzbiecistej korony (do 4–5 cm długości) o wyciągniętej rurce (do 2,5 cm długości). Korona jest w pąku i za młodu często purpurowo nabiegła, w czasie kwitnienia kremowobiała, po czym w miarę przekwitania coraz bardziej żółknie. Cała od zewnątrz ogruczolona. Rurka kończy się dwiema odgiętymi wargami, z których dolna jest niepodzielona, a górna, tworzona z 4 zrośniętych płatków, rozcięta jest na 4 łatki. Pręciki w liczbie 5, o zróżnicowanej długości wystają poza rurkę korony. Słupek dolny z nitkowatą szyjką wystającą poza rurkę korony jeszcze dalej niż pręciki. Pokrój pnącze prawoskrętne, osiągające wysokość zwykle do 5 m wysokości, rzadko wyższe (do 10–12 metrów, z Wolińskiego Parku Narodowego podawano okazy o wysokości 18 metrów). Owija się wokół podpór (np. pni drzew). Różne części rośliny okryte są włoskami gruczołkowymi, które są też przyczyną lepkości końcowych, kwitnących odcinków pędów. Łodyga pędy gładkie, okrągłe, o długich międzywęźlach i niezgrubiałe w węzłach. Roczne pędy zwykle szaro owłosione i często purpurowo nabiegłe. Starsze okryte popielatoszarą, włóknistą i łuszczącą się korą. Osiągają do kilku cm średnicy. Pąki są wąskostożkowate, ułożone nakrzyżlegle (rzadko 3 w okółku), silnie odstają od pędu. Okryte są wieloma, jasnobrązowymi łuskami, na grzbiecie zaostrzonymi. Ślady po liściach są ciemnoszare, wąskie i osadzone na wyraźnej podstawce. Na pędach widoczne są bardzo liczne, koliste i czarne przetchlinki o różnej wielkości. Owoc ciemnoczerwone, kuliste i soczyste niby-jagody z trwałymi ząbkami kielicha na szczycie, okryte lepkimi gruczołkami. Zawierają nieliczne nasiona.

Biologia i występowanie


Wiciokrzew pomorski spotkać można w świetlistych, rzadziej zacienionych lasach, gdzie rośnie jako podszyt, w zaroślach i zbiorowiskach okrajkowych. Jest to roślina światłolubna, która najsilniej rośnie i kwitnie w miejscach dobrze nasłonecznionych. W lasach optymalnie rozwija się na siedlisku lasu mieszanego bagiennego. Rośnie na glebach świeżych i wilgotnych, średniożyznych, o odczynie umiarkowanie kwaśnym, zarówno na podłożu mineralnym, jak i organicznym. Źle znosi obecność węglanu wapnia w glebie. W miejscach zacienionych i na siedliskach świeżych płoży się po ziemi i nie zakwita, optymalnie rozwija się w miejscach wilgotnych, w pobliżu zbiorników, na obrzeżach lasu.

Gatunek subatlantycki o zasięgu obejmującym obszary w Europie znajdujące się pod wpływem klimatu oceanicznego, charakteryzującego się ciepłym, niezbyt gorącym latem i łagodną zimą.
Na północy jego zasięg sięga po Szetlandy, zachodnie wybrzeża Norwegii, następnie przez południową część Półwyspu Skandynawskiego, Gotlandię po wybrzeża Zatoki Gdańskiej. Granica zasięgu biegnie następnie w kierunku południowym do pogórza alpejskiego i wzdłuż niego do wybrzeży Morza Śródziemnego. Nieliczne stanowiska znajdują się w pasie wybrzeży Półwyspu Apenińskiego oraz na wschodnim wybrzeżu Adriatyku. Na południu rośnie na całym niemal Półwyspie Iberyjskim oraz na północnych krańcach Afryki, w Maroku. Najliczniej spotykany jest w lasach na wybrzeżach Atlantyku (w Polsce nad Bałtykiem).
Jako gatunek zawleczony notowany jest w Ameryce Północnej; w części wschodniej – Nowej Szkocji, Ontario i Maine oraz na zachodzie w Waszyngtonie i Oregonie.
Przez Polskę przebiega wschodnia granica zwartego zasięgu wiciokrzewu. Na stanowiskach naturalnych występuje głównie w północno-zachodniej oraz południowo-zachodniej Polsce. Najliczniejsze stanowiska ciągną się wzdłuż brzegów Bałtyku, pasem zwężającym się ku wschodowi. W rejonie wysp Wolin i Uznam oraz na Nizinie Szczecińskiej gatunek ten jest rozpowszechniony i w wielu miejscach rośnie bardzo obficie. Rozproszone stanowiska znajdują się w pasie pojezierzy między wybrzeżem i dolinami Warty i Noteci. W południowo-zachodniej Polsce wiciokrzew pomorski rośnie na wielu stanowiskach na Przedgórzu Sudeckim, Nizinie Śląsko-Łużyckiej, Nizinie Śląskiej oraz na Wale Trzebnickim (po okolice Krotoszyna i Kępna). Wiele stanowisk w południowo-zachodniej Polsce ma najwyraźniej charakter antropogeniczny. W zachodniej i północnej Polsce rozpowszechniany był dawniej przez leśników niemieckich, sadzony był przy osadach leśnych i przy drogach, także dla osłony budowli wojskowych w obszarach umocnionych. Gatunek poza tym skutecznie rozsiewany jest z miejsc uprawy przez ptaki.
W Wielkopolsce nieliczne, uznawane za naturalne stanowiska, znajdują się w powiecie szamotulskim. Niektórzy autorzy podejrzewają, że naturalne może być stanowisko w obrębie Wielkopolskiego Parku Narodowego w uroczysku Wypalanki. Izolowane stanowisko na Mazowszu chronione jest w rezerwacie Biele Chojnowskie, choć prawdopodobnie jest pochodzenia antropogenicznego.
Na pogórzu sięga do wysokości 600–700 m n.
p.
m.



Skłębione pędy pnącego się wiciokrzewu pomorskiego są chętnie wybierane na miejsce gniazdowania przez drobne ptaki śpiewające. Ptaki drozdowate, wróblowate i muchołówki wykorzystują włóknistą korę do wicia gniazd.
Młode pędy, zwłaszcza na stanowiskach słonecznych lub suchych, atakowane są przez mszyce (Hyadaphis xylostei Schrank i Hydaphis foeniculi). Mszyce przyciągają z kolei sikorki modre, sieciarki i biedronki, poza tym zarażają rośliny wirusem Honeysuckle latent virus (HLV). Na wiciokrzewie pomorskim żerują także gąsienice wielu motyli. W południowym Wiltshire w Anglii na pnączach tych żerowały 34 gatunki ciem. Jest to też roślina pokarmowa pokłonnika kamilla oraz Orchestes lonicerae z ryjkowcowatych. Liście są minowane przez muchówki z rodzaju Chromatomyia (Ch. periclymeni, Ch. lonicerae, Ch. aprilina) oraz Aulagromyza (A. hendeliana, A. cornigera).
Poza wyspecjalizowanymi do korzystania z nektaru wiciokrzewu zawisakowatymi, gatunek ten przyciąga także wiele innych owadów podczas kwitnienia. Błonkówki przegryzają się do wnętrza kwiatu, a niektóre muchówki i trzmiele odwiedzają kwiaty wiciokrzewu po to by zdobyć pyłek kwiatowy. Obfitość owadów przyciąga z kolei nietoperze.
Wiciokrzew pomorski bywa też porażany przez grzyby – Aecidium periclymeni, Erysiphe lonicerae, Mycosphaerella clymenia i Puccinia festucae. Szereg gatunków grzybów stwierdzano na martwym drewnie wiciokrzewów.
Z kolei wiciokrzewy ciasno oplatając drzewa i krzewy ograniczają ich przyrost pni na grubość i w efekcie często powodują ich deformację.


Roślina ozdobna
Wiciokrzew pomorski jest często uprawiany jako roślina ozdobna. Walorem są: efektowne i silnie pachnące kwiaty, długi czas kwitnienia, pnący pokrój i długo utrzymujące się jaskrawo czerwone owoce. W uprawie znacznie bardziej cenione od formy typowej, są odmiany, np. ‘Serotina’ o intensywniej wybarwionych kwiatach, kwitnąca do jesieni. Wiciokrzew najlepsze wrażenie robi na stanowiskach, na których może rosnąć swobodnie. Dobrze rośnie przy altanach, pergolach, bramach i innych podporach. Ze względu na długie kwitnienie i efektowny zapach – zalecany jest do sadzenia przy miejscach częstego pobytu ludzi – np. przy ławkach i oknach.
Roślina lecznicza
O różnych zastosowaniach leczniczych donoszą głównie starsze źródła. Już Pliniusz Starszy zalecał podawanie tej rośliny w winie jako leku na dolegliwości śledziony. Współcześnie gatunek ten nie jest wykorzystywany leczniczo i nie znajduje się w Farmakopei Polskiej i Europejskiej. Roślina była wykorzystywana przy leczeniu chorób skóry, do usuwania wrzodów. Ziele posiadać miało właściwości wykrztuśne i przeczyszczające. Syrop z kwiatów stosowany był w leczeniu chorób układu oddechowego, podczas gdy napar z liści działać miał korzystnie w leczeniu chorób wątroby i śledziony. Stosowany był też do płukania jamy ustnej w przypadku owrzodzenia. Kwiaty działać miały przeciwskurczowo, ściągająco, moczopędne, wykrztuśne, miały obniżać temperaturę ciała. Owoce działać miały wymiotnie i przeczyszczająco. Ziele stosowane było jako środek wzmacniający skórę i błony śluzowe. Kwiatom i zielu przypisywane jest też działanie napotne, a liściom – lekko przeczyszczające i ściągające. Nasiona działać mają moczopędnie. Gatunek stosowany był także w kuracjach przeciwrakowych. Żadne z dawnych zastosowań leczniczych nie zostało dotychczas potwierdzone metodami naukowymi.
Roślina jadalna
Słodki nektar bywa wysysany przez dzieci z nasady kwiatów po urwaniu rurki korony. Kwiaty, słodkie w smaku, mogą być zresztą zjadane na surowo w całości.
Roślina pastewna
Liście pnących wiciokrzewów są ulubionym pożywieniem kóz. Nazwa naukowa podobnego gatunku – wiciokrzewu przewiercienia (L. caprifolium) oznacza dosłownie „kozi liść”. Podobnie roślina nazywana jest zwyczajowo w językach francuskim, niemieckim, włoskim i kaszubskim („kozieniec”). Owocami karmiono kury.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2018-12-04 21:38:22]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=54980605. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Zbigniew Podbielkowski, Maria Podbielkowska: Przystosowania roślin do środowiska. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1992, s. 418. ISBN 83-02-04299-4.
  • Puchniarski Tadeusz Henryk: Rośliny siedlisk leśnych w Polsce. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2004, s. 99. ISBN 83-09-01822-3.
  • Bo Jensen: Honeysuckle (ang.). W: A small guide to Nature’s fragrances [on-line]. [dostęp 2011-03-26].
  • Fox B. W. A study of the guild of Lepidoptera foraging on Honeysuckle, Lonicera periclymenum L. „Entomologist’s Gazette”. 55, s. 35–43, 2004. 
  • Malcolm Storey: Lonicera periclymenum L. (Honeysuckle) Feeding and other inter-species relationships (ang.). W: BioInfo (UK) [on-line]. [dostęp 2016-06-12].
  • Lynn DeVries: Honeysuckle (ang.). W: Medicinal Herb Info [on-line]. [dostęp 2011-03-25].
  • M. Grieve: Honeysuckles (ang.). W: Botanical.com [on-line]. [dostęp 2011-03-25].
  • Hanna Piotrowska. Rośliny naczyniowe wysp Wolina i południowo-wschodniego Uznamu. „Prace Komisji Biologicznej, Wydz. Mat. Przyr. PTPN”. 30, 4, s. 167–168, 1966 (pol.). 
  • Włodzimierz Seneta: Dendrologia. Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Naukowe PWN, 1991, s. 328–330. ISBN 83-01-07011-0.
  • Brunt A.A., Phillips S., Thomas B.J: Honeysuckle Latent Virus, a Carlavirus infecting Lonicera periclymenum and L. japonica (Caprifoliaceae) (ang.). W: Acta Hort. (ISHS) 110 [on-line]. 1980. [dostęp 2011-03-25].
  • Krzysztof Ziarnek, Danuta Piątkowska: Wdrażanie europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000 na przykładzie województwa zachodniopomorskiego. Szczecin: RDOŚ Szczecin, Biuro Konserwacji Przyrody, 2010. ISBN 978-83-926960-4-9.
  • Waldemar Żukowski, Karol Latowski, Bogdan Jackowiak, Julian Chmiel: Rośliny Naczyniowe Wielkopolskiego Parku Narodowego. Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 1995, s. 126. ISBN 83-86001-17-8.
  • Zygmunt Hejnowicz: Anatomia i histogeneza roślin naczyniowych. Organy wegetatywne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 836. ISBN 83-01-13825-4.
  • Lonicera periclymenum (fr.). W: Herbarium of toxic plants [on-line]. [dostęp 2011-03-27].
  • I. Calis, O. Sticher. Secoiridoid glucosides from Lonicera periclymenum. „Phytochemistry”. 23, 11, s. 2539–2540, 1984. 
  • Mark H. Brand: Lonicera periclymenum (ang.). W: UConn Plant Database [on-line]. University of Connecticut. [dostęp 2016-06-12].
  • Erv Evans: Lonicera periclymenum (ang.). NC State University. [dostęp 2011-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  • Jan Marek Matuszkiewicz: Zespoły leśne Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 144. ISBN 83-01-13401-1.
  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  • Władysław Bugała: Drzewa i krzewy dla terenów zieleni. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1991, s. 553. ISBN 83-09-00013-8.
  • Honeysuckle – Lonicera periclymenum – Natural England (ang.). W: Plant Press [on-line]. Natural England. [dostęp 2016-06-12].
  • Lonicera periclymenum. W: Den Virtuella Floran [on-line]. Naturhistoriska riksmuseet. [dostęp 2011-03-23].
  • Jakub Tomanek: Botanika leśna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970, s. 407.
  • Reichholf J.H., Steinbach G.: Wielka Encyklopedia. Drzewa, krzewy. Warszawa: Muza SA, 1995, s. 318. ISBN 83-7079-440-8.
  • Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin w Polsce dziko rosnących. Lwów – Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Zakładu Nar. im. Ossolińskich, 1923, s. 2.
  • Jolanta Kujawa-Pawlaczyk, Paweł Pawlaczyk: Rzadkie i zagrożone rośliny naczyniowe lasów Ziemi Lubuskiej i Łużyc. Świebodzin: Wydawnictwo Lubuskiego Klubu Przyrodników, 2001, s. 77. ISBN 83-87846-17-1.
  • Adam Zając, Maria (red.) Zając: Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 339. ISBN 83-915161-1-3.
  • Erazm Majewski: Słownik nazwisk zoologicznych i botanicznych polskich. Warszawa: Nakładem autora, 1894, s. 454.
  • Tadeusz Szymanowski: Rozpoznawanie drzew i krzewów ozdobnych w stanie bezlistnym. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1974, s. 48–49.
  • Lonicera periclymenum (ang.). Plants For A Future. [dostęp 2011-03-24].
  • Vít Bojňanský, Agáta Fargašová: Atlas of Seeds and Fruits of Central and East-European Flora: The Carpathian Mountains Region. Springer, 2007. ISBN 978-1-4020-5361-0.
  • Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B.: Rośliny polskie. Lwów – Warszawa: Książnica Atlas, 1924, s. 578.
  • F.M. Muller: Seedlings of the North-Western European Lowland: A flora of seedlings. Wageningen: Centre for Agricultural Publishing and Documentation, 1978, s. 199.
  • Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Marian Rejewski: Pochodzenie łacińskich nazw roślin polskich. Warszawa: KiW, 1996. ISBN 83-05-12868-7.
  • Aleš Kyral: Lonicera periclymenum (cz.). W: rostliny.net [on-line]. [dostęp 2011-03-23].
  • Flora Europaea (ang.). Royal Botanic Garden Edinburgh. [dostęp 2011-03-22].
  • A. R. Horwood: British Wild Flowers – In Their Natural Haunts Vol. 2-4. The Gresham Publishing Company, 1919.
  • Marian Nowiński: Dzieje upraw i roślin ogrodniczych. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1977, s. 216.
  • Stevens P.F: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-27].
  • Stanisław Król: Siewki drzew i krzewów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1972, s. 140-141.
  • K. Boonnour, H. Wainwright, R.G.T. Hicks: The micropropagation of Lonicera periclymenum L. (Honeysuckle) (ang.). W: ISHS Acta Horticulturae 226: International Symposium on Propagation of Ornamental Plants [on-line]. 1998. [dostęp 2011-03-25].
  • Jolanta Kujawa-Pawlaczyk, Paweł Pawlaczyk: Ochrona rzadkich i zagrożonych roślin w lasach. Świebodzin: Wydawnictwo Klubu Przyrodników, 2003.
  • Jan Walas: Atlas roślin chronionych. Warszawa: Liga Ochrony Przyrody, 1973, s. 46.
  • Thomas Gaskell Tutin: Flora Europaea: Plantaginaceae to Compositae (and Rubiaceae). Cambridge University Press, 1976, s. 48.
  • Jim Duke: Ethnobotanical uses (ang.). W: Phytochemical and Ethnobotanical Databases [on-line]. [dostęp 2011-03-25].
  • Grashof-Bokdam C.J., Jansen J., Smulders J.M. Dispersal patterns of Lonicera periclymenum determined by genetic analysis. „Molecular Ecology”. 7, 2. s. 165–174 (ang.). 
  • Henry G. Piffard: A Treatise On The Materia Medica And Therapeutics Of The Skin. New York: William Wood & Company, 1881.
  • Dietmar Aichele, Marianne Golte-Bechtle: Jaki to kwiat?. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1984, s. 212. ISBN 83-09-00687-X.
  • Jean-Denis Godet: Drzewa i krzewy. Warszawa: Multico, 1997, s. 180. ISBN 83-7073-156-2.
  • Piotrowska Hanna. Chronione gatunki roślin naczyniowych w Wolińskim Parku Narodowym. „Klify”. 3, s. 7–104, 1996 (pol.). 
  • Mikołaj Kostyniuk, Edward Marczek: Nasze rośliny chronione. Wrocław: Wrocławskie Towarzystwo Naukowe, 1961, s. 58–60.
  • Władysław Szafer: Drzewa i krzewy. Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1949, s. 61.
  • Leonidas Świejkowski: Ochrona roślin w Polsce. Łódź: Spółdzielnia Wydawnictw Artystycznych i Użytkowych „Poziom”, 1956, s. 340–342.
  • Hanna Piotrowska, Waldemar Żukowski, Bogdan Jackowiak: Rośliny naczyniowe Słowińskiego Parku Narodowego. Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 1997, s. 118. ISBN 83-86001-52-6.
  • Jerzy Hrynkiewicz-Sudnik, Bolesław Sękowski, Mieczysław Wilczkiewicz: Rozmnażanie drzew i krzewów liściastych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 575–578. ISBN 83-01-13434-8.
  • Szczepan Marczyński: Clematis i inne pnącza ogrodowe. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, s. 193–194. ISBN 978-83-7073-409-1.
  • Białobok S., Hellwig Z. (red.): Drzewoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1955, s. 588.
  • Lonicera periclymenum L. (ang.). W: PLANTS database [on-line]. Natural Resources Conservation Service. [dostęp 2011-03-23].
  • Jarosław Zieliński. The charakterization of the blooming of woodbine Lonicera periclymenum L.. „Acta Agrobotanica”. 61 (1), s. 143–148, 2008 (ang.). 
  • Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2006, s. 119. ISBN 83-7073-444-8.
  • Taxon: Lonicera periclymenum. W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2011-03-22].
  • Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski: Dendrologia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe PWN, 1997, s. 513–514. ISBN 83-01-12099-1.
  • Sue Barnes: Lonicera periclymenum (ang.). W: Seedaholic.com [on-line]. [dostęp 2016-06-12].
  • C. Stace, R. van der Meijden, I. de Kort: Honeysuckle (ang.). W: Interactive Flora of NW Europe [on-line]. [dostęp 2016-06-12].
  • Leokadia Witkowska-Żuk: Atlas roślinności lasów. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2008, s. 351. ISBN 83-7073-649-1.
  • Glanc Kazimierz, Nowaczyk Czesław. Nowe stanowisko wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum L.) w Nadleśnictwie Laski pod Kępnem. „Rocznik Dendrologiczny”. 31. s. 33–40. 
Przypisane cechy
ogólne drzewo
ogólne roślina trująca
ogólne roślina lecznicza
ogólne roślina jadalna
ogólne pnącze
ogólne roślina ozdobna
ogólne roślina chroniona
ogólne roślina użytkowa
ogólne roślina pyłkodajna
barwa kwiatów płatki białe
barwa kwiatów płatki purpurowe
barwa kwiatów płatki kremowe
korona kwiatu i typ kwiatostanu kwiatostan
liczba płatków płatków pięć
kształt blaszki liście jajowate
kształt blaszki liście odwrotnie jajowate
ulistnienie naprzeciwległe
ulistnienie liście owłosione
ulistnienie ogonek liściowy obecny
ulistnienie bezogonkowe
ulistnienie wcinane (wrębne, sieczne i klapowane)
kolor owoców czerwone
rodzaj owoców jagoda
rodzaj owoców kuliste
wygląd łodygi łodyga owłosiona
wygląd łodygi łodyga gładka
szacowana wysokość łodygi wyższa od człowieka (> 200 cm)