Bylica draganek Artemisia dracunculus

Bylica draganek, zwana także bylicą estragon, bylicą głupich, dragankiem, estragonem (Artemisia dracunculus L.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Dziko występuje w Azji, południowo-wschodniej Europie i Ameryce Północnej. Powszechnie stosowana w szczególności w Hiszpanii, Niemczech i Francji. W tym ostatnim kraju zyskała miano króla przypraw. W wielu krajach jest uprawiana. Status gatunku we florze Polski: gatunek uprawiany, kenofit i efemerofit.

Liście lancetowate lub równowąskie, zaostrzone, całobrzegie, lekko zwisające. Kwiaty koszyczki osadzone wzdłuż gałązek szczytowych, nieco mniejsze niż u bylicy piołun, zebrane w luźne wiechy. Pokrój kształtem i wysokością zbliżona do bylicy piołun, lecz słabiej rozkrzewiona. Łodyga prosta, na wpół zdrewniała, wysokość do 150 cm.

Biologia i występowanie


Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do października. Siedlisko: spotykana czasem w stanie dzikim przy drogach, budynkach, na rumowiskach. Lubi stanowiska nasłonecznione, gleby próchniczne i wilgotne. Liczba chromosomów 2n= 18.


Sztuka kulinarna
Estragon używany jest do zaprawiania octów ziołowych i musztardy.
Używa się go do kiszenia ogórków i kapusty.
Świeże ziele można dodawać do sałatek oraz zup.
Poprawia smak niesłonych potraw, z tego względu jest stosowany w diecie bezsolnej.
Doskonały do drobiu, ryb i potraw z jajek.
Estragonu nie należy gotować.Roślina lecznicza – najczęściej stanowi składnik mieszanek ziołowych.
Surowiec zielarski: ziele estragonu (Herba Dracunculi), w jego skład wchodzą olejki eteryczne do 0,8% (m.in. estragol), gorycze, garbniki, karoteny i dużo soli mineralnych, w tym jod.
Działanie: lekko moczopędne; wzmaga wydzielanie soków trawiennych i uzupełnia braki witaminy A. Stosuje się go przy kuracjach wzmacniających, przy braku apetytu lub też przy zaburzeniach żołądkowych. Jednak jego działanie jest słabe, stąd też używa się go najczęściej w mieszankach ziołowych.
Zbiór i suszenie: ziele zbiera się następnego roku. Należy ściąć pędy długości 20-30 cm przed kwitnieniem (kolejne zbiory w miarę odrastania pędów) i suszyć związane w niewielkie pęczki.Roślina uprawna, uprawiana jako roślina przyprawowa.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2018-01-21 16:28:01]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=51550701. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-27].
  • Anna Mazerant: Mała księga ziół. Warszawa: Inst. Wyd. Zw. Zawodowych, 1990. ISBN 83-202-0810-6.
  • Jan Macků, Jindrich Krejča, Apoloniusz Rymkiewicz: Atlas roślin leczniczych. Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, 1989. ISBN 83-04-03281-3.
  • Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  • Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
Przypisane cechy
ogólne roślina lecznicza
ogólne roślina jadalna
ogólne roślina użytkowa
ogólne bylina
ogólne antropofit
ogólne kenofit
ogólne roślina mrozoodporna
ogólne roślina uprawiana
ogólne formy zdziczałe
ogólne pochodzenie: rejon śródziemnomorski
ogólne roślina przyprawowa
ogólne roślina długowieczna
forma życiowa wg Raunkiæra hemikryptofit
korona kwiatu i typ kwiatostanu kwiatostan
korona kwiatu i typ kwiatostanu koszyczek
kształt blaszki liście lancetowate
kształt blaszki liście równowąske
kształt blaszki lekko zwisające
brzeg liścia całobrzegi
szczyt zaostrzony
kolor nasion brązowe
rozsiewanie nasion antropochoria
wielkość nasion żebrowane
wygląd łodygi łodyga wzniesiona
wygląd łodygi pełzające kłącza
wygląd łodygi prosta
wygląd łodygi częściowo zdrewniała
szacowana wysokość łodygi do 120 cm wysokości
zapach łodygi zapach aromatyczny
pora kwitnienia lipiec
pora kwitnienia sierpień
pora kwitnienia wrzesień
pora kwitnienia październik
siedlisko Tereny ruderalne. Siedliska antropogeniczne
siedlisko Przy drogach i torach kolejowych