Jodła olbrzymia Abies grandis

Jodła olbrzymia (Abies grandis) - gatunek drzew z rodziny sosnowatych. Jedna z najwyższych jodeł. Występuje naturalnie w zachodniej części Ameryki Północnej.

Szyszki szyszki żeńskie umieszczone są tylko w strefie wierzchołka, w stosunku do wysokości drzewa są dość małe, 6–8 cm długości, w kolorze brunatnym. Łuski są wypierające ukryte. Pokrój w Polsce drzewo dorasta do 30 m wysokości, a w ojczyźnie nawet do 100 m. Korona jest regularna i wąskostożkowa. Pędy pędy są dość cienkie. Mają oliwkowozieloną barwę. Są gęsto i równomiernie omszone, ale zazwyczaj szybko nagie. Pączki są pokryte żywicą. Są małe i zaokrąglone.

W dobrych warunkach siedliskowych rośnie bujnie i szybko. Z tego względu jest najważniejszym obcym gatunkiem jodły dla lasów europejskich. W Polsce sadzona głównie w lasach i w parkach, zwłaszcza na zachodzie kraju.

Źródło informacji: Wikipedia : wolna encyklopedia [dostęp: 2017-10-21 18:52:21]. Dostępny w internecie: https://pl.wikipedia.org/w/index.php?oldid=48131353. Główni autorzy artykułu w Wikipedii: zobacz listę.

  • Abies grandis (Douglas ex D. Don) Lindl.. W: Germplasm Resources Information Network [on-line]. Departament Rolnictwa USA, 1997-05-22. [dostęp 2009-10-02].
  • Bruno T. Kremer: Drzewa. Warszawa: Świat Książki, 1996, s. 250. ISBN 83-7129-141-8.